Mam trzydzieści cztery lata i od pięciu lat rozkręcam swój mały serwis rowerowy. Nie jeżdżę w żadnych wielkich wyścigach, nie naprawiam kolosalnych składaków za dziesięć tysięcy. Najczęściej przychodzą do mnie studenci z urwanymi łańcuchami, mamy z wózkami dziecięcymi, pan Marian spod sklepu, który co tydzień źle pompuje tylne koło. Robota jest fajna. Cicha. Powolna.
No i właśnie ta powolność mnie kiedyś zabiła.
To było w lutym. Temperatura spadła do minus piętnaście, a w moim warsztacie – starym garażu po szewcu – piec gazowy zaczął szaleć. Palił co pięć minut, wywalał błąd, gasł. Wzywałem trzech fachowców. Jeden powiedział, że wymieni cały moduł za dwa tysiące. Drugi, że starczy przepłukać wymiennik. Trzeci wzruszył ramionami i wziął stówkę za przyjazd.
Byłem wkurzony. Nie spałem po nocach, bo słyszałem to cykanie przekaźnika. Nie mogłem pracować, bo bałem się, że zamarznę w środku. I wtedy, gdzieś koło drugiej w nocy, z nudów – totalnych, kompletnych nudów – otworzyłem telefon.
Nigdy nie grałem w kasynowe gierki. Ani razu.
Ale akurat jeden z moich klientów, młody informatyk, przy kasie zamówienia mruknął coś o tym, że wieczorem czasem odpala vavada i ma niezły relaks. Nie chwalił się wygranymi. Mówił tylko: „Fajnie chodzi, nie zacina się, możesz wpłacić BLIKIEM”. Zapamiętałem tę nazwę.
No i tej zimowej nocy – zła, zmęczony, zmarznięty – wpisałem w przeglądarkę. Wylądowałem na stronie. Zarejestrowałem się przez maila. Potem zobaczyłem informację o aplikacji mobilnej. Pomyślałem: dobra, zainstaluję, przynajmniej nie będzie mi bulwersować baterii. Zajęło to może minutę. Uruchomiło się szybciej niż czujnik otwarcia bramy w moim warsztacie.
vavada otworzyła się na wirtualnej maszynie z owocami. Nic oryginalnego. Ale była w tym jakaś dziwna uczciwość: bez tych okienek VIP, bez dzwonków co dwie sekundy. Po prostu – kręcisz, patrzysz, czekasz.
Wpłaciłem pięćdziesiąt złotych.
I przegrałem.
Przegrałem szybko. W ciągu może dziesięciu minut. Poszło na trzy zakręcenia. Pomyślałem: no fajnie, system działa, w każdym razie ta vavada nie jest przekręcona. Nie wygrywasz, ale przynajmniej nie wygląda to jak ściema. Miałem to wyłączyć. Miałem wrócić do słuchania wyjącego pieca.
Ale zostałem.
Wpłaciłem drugie pięćdziesiąt. To była ta głupia granica, którą sam sobie postawiłem: sto złotych miesięcznie na idiotyzmy. Tyle wydaję na chipsy i energetyki, których nie potrzebuję. Pomyślałem: lepiej przepalić w automacie niż zjeść kolejnego kebaba przed snem.
Zacząłem od innej gry. Jakaś staroświecka maszyna z dzwoneczkami, trzema bębnami. Nic ozdobnego. Postawiłem po dwa złote na linię. Nie spodziewałem się niczego.
Pierwsze dziesięć obrotów – zero.
Drugie dziesięć – parę dych wróciło, ale przepadło.
Trzecie dziesięć – i wtedy, dosłownie między jednym a drugim oddechem, ekran zamarł. Myślałem, że aplikacja się wywaliła. Takie miałem doświadczenie z gier na telefon – ładują się, ładują, a potem czarny prostokąt. Ale nie. To był ten moment. Ten, co go pokazują w reklamach. Zatrzymały się wszystkie bębny w jednej linii. Symbol, którego nie widziałem wcześniej – jakieś dziwne złote dzwony.
W saldo wleciało 2470 złotych.
Nie krzyknąłem. Nie wstałem. Po prostu patrzyłem.
Przez osiemnaście sekund – liczyłem – nie myślałem o piecu. Nie myślałem o tym, że muszę kupić nowy łańcuch dla Pani Asi, ani o tym, że ZUS będzie za trzy tygodnie. Byłem nikim. Byłem czystą kartą. I to było lepsze niż te pieniądze.
Ale pieniądze też były dobre.
Wypłaciłem wszystko o 2:47. Przelew wszedł na konto w ciągu kilkunastu minut – co mnie zaskoczyło, bo spodziewałem się biurokracji. Potem zamknąłem aplikację. I dopiero wtedy pomyślałem, że mogłem postawić więcej. Że gdyby nie te dwa złote na linię, tylko dziesięć – miałbym dziesięć razy tyle.
I wiesz co?
Uśmiechnąłem się do własnej chciwości.
Za te 2470 złotych kupiłem nowy moduł sterownika do pieca. Nie oryginał, ale solidną przeróbkę od gościa z Olsztyna. Wymieniłem go sam, bo w internecie był filmik instruktażowy. Zajęło mi to cztery godziny. Od tej pory piec chodzi jak marzenie.
I najśmieszniejsze? Z tych 2470 zostało mi jeszcze 670 złotych. Za nie kupiłem dwie nowe dętki, zapas oleju do łańcucha i bluzę z polaru, w której teraz piszę tego posta.
Od tamtej nocy nie grałem ani razu. Nie boję się, że wsiąknę. Po prostu czuję, że ta historia ma swoje zamknięcie. Nie każdy ma tyle szczęścia, żeby przegrać najpierw pięćdziesiąt, potem drugie pięćdziesiąt, a potem trafić w osiemnastosekundowym oknie. Gdybym spróbował powtórzyć – straciłbym.
Czasem wieczorem, gdy piec cicho bzyczy, a ja smaruję piasty w rowerze, myślę o tej nocy. I wiem, że nie chodziło o kasyno. Chodziło o to, że przez chwilę nie byłem zmęczonym serwisantem z zepsutym piecem. Byłem kimś, komu się udało.
vavada była tylko narzędziem. Jak klucz imbusowy albo stojak do regulacji przerzutek. Można go użyć dobrze, można źle. Ja użyłem go raz. I odłożyłem do szuflady.
Teraz czeka mnie montaż opon zimowych u klienta. Ale to już zupełnie inna historia.
|